Apartman Katında Bostan Kurmak: İlk Deneyimlerim Ve Başarılarım

[Gamze Kurt]

Balkonda otururken içimden bir ses, "Burada bir şeyler yetiştirebilirsin," dedi. İlk başta saçma geldi, ama sonra düşündüm: Neden olmasın? Apartman katında bostan kurmak, kulağa zor gelebilir ama bir o kadar da keyifli bir uğraş. Küçük bir saksıda filizlenen ilk tohumun verdiği heyecanı anlatamam. Sanki dünyaya bir şeyler katıyormuşum gibi. Hem de betonun ortasında, doğaya olan özlemimi bir nebze olsun giderebilme imkanı.

Her şey bir domates fidesiyle başladı. Mahalledeki pazardan aldığım minicik bir fidan. Önce itiraf edeyim, biraz korkutucuydu. Ya başaramazsam? Ama sonra düşündüm, denemeden bilemezsin ki! Toprağı saksıya döktüm, fidanı yerleştirdim, can suyunu verdim ve beklemeye başladım. İlk başta çok yavaş büyüyor gibiydi ama sonra bir baktım ki, yapraklar artıyor, gövde uzuyor... Bir yaşam başlıyor.

Bostan kurarken bir şey fark ettim: Sabır şart. Her gün kontrol ediyorsun, bir şeyler yapıyorsun ama büyümesi zaman alıyor. Tıpkı hayat gibi. Her şey hemen olmuyor. Ama bu bekleyiş, o beklemenin verdiği tatlı huzur, işte o paha biçilemez. Bir de güneş faktörü var tabii. Balkona gelen ışığın miktarı, fidelerin kaderini belirleyebiliyor. Öğle güneşi harikaymış meğer.

Sonra işin içine biraz da araştırma girdi. Hangi sebze hangi mevsimde ekilir? Ne kadar su ister? Hangi toprak daha verimli? Bunları öğrenmek bile insana ayrı bir tatmin veriyor. Ufak bir not defteri tuttum, gün gün gelişmeleri yazdım. Bir tür günlük gibi oldu ama bu sefer sayfalarında toprak kokusu var. Her yaprakta bambaşka bir deneyim, başka bir hikaye...

Başarı mı? Evet, ufak da olsa başarılarım var. İlk domatesi dalından koparıp yemek, işte o an. Kelimelerle anlatmak güç. O kadar kırmızı, o kadar lezzetli ki. Kendi ellerinle yetiştirdiğin bir şeyin tadı, marketten aldıklarına hiç benzemiyor. Doğanın sunduğu ufak bir mucize sanki.

Belki de apartman katında bostan kurmak, sadece bitki yetiştirmek değil. Bir tür terapi, kendinle baş başa kalma yöntemi. Her gün biraz daha büyüyen fidelerle birlikte, insan da biraz büyüyor. Hem belki de mahalledeki çocuklara örnek olursun, kim bilir? Onlar da bir gün, "Biz de yapabiliriz," derler belki...