Puanları
43
Çözümler
0
Bir zamanlar, Ege’nin güzel bir köyünde, bahçesinde türlü türlü sebzeler yetiştiren Ali Amca vardı. Ali Amca, sabahın erken saatlerinde, tırmığını eline alır, taze toprak kokusunu içine çekerek bahçesine doğru yola koyulurdu. Tırmık, onun en yakın dostuydu adeta. Ama tırmık kullanmak öyle her babayiğidin harcı değildi, bir sanattı.
Peki tırmıkla nasıl çalışılır? İşin püf noktası, tırmığı toprağın üzerinde nazikçe gezdirmekten geçer. Herhangi bir aceleye mahal yok. Ali Amca da bunu bilirdi zaten. Toprağın üzerinde tırmığın bıraktığı izler, bir sanatçının tuvaline dokunuşu gibiydi. Ama dikkat, tırmığın dişleri arasına sıkışan taşlar var ya, işte onlar işin keyfini kaçırabilir. Onları temizlemek gerek, yoksa...
Bir gün, Ali Amca’nın yanına kasabaya yeni taşınmış genç bir çiftçi geldi. "Ali Amca," dedi, "tırmık nasıl kullanılır, biraz öğretir misin?" Ali Amca gülümsedi. Genç adama tırmığın sapını nasıl tutacağını, toprağı nasıl hissedeceğini anlatırken, "Bak evlat," dedi, "tırmıkla çalışırken sabırlı olacaksın. Toprakla dans ediyorsun adeta."
Tırmık kullanmanın başka bir sırrı da var: Toprağın nem durumu. Eğer toprak çok kuruysa, tırmıkla çalışmak zorlaşır. Ali Amca, sabah çiğ düşerken çalışmayı severdi. "Toprak yumuşak olur böylece," derdi. Ve evet, tırmıkla çalışırken toprakla bütünleşmek lazım. O toprak ki, ekmeğimizi verdiğimiz, bizi doyuran...
Ege'nin o güzel sabahlarında, Ali Amca'nın bahçesinde tırmık sesleri yankılanırken, aslında bir meditasyon yapardı. Tırmık, sadece bir araç değil, doğayla iletişim kurmanın bir yoluydu. Genç çiftçi de bunu anlamıştı sonunda. Tırmıkla çalışmanın ruhunu kavrayınca, işte o zaman gerçek bir çiftçi olur insan.