Ayşenur Kurt
Fide
Puanları
1
Çözümler
0
- #1
Konu Sahibi
: Ayşenur Kurt
Toprağa dokunmanın verdiği huzur bir başka. Saksıda domates yetiştirme serüveni, işte tam da bu huzuru sunuyor. Bazen düşünüyorum, neden insanlar doğaya dönmekte bu kadar geç kaldı? İnsanın ruhunu dinlendiren bu uğraş, sadece toprakla haşır neşir olmak değil, bir nevi kendini bulmak aslında...
Her şey bir avuç tohumla başlar. O ilk tohumu saksıya yerleştirirken insanın içinden bir umut filizlenir. Filizlenir de, o minicik tohumun nasıl bir mucizeye dönüşeceğini kim bilebilir? Toprağın kokusu, suyun sesi... Her birine ayrı ayrı kulak vermek gerek.
Günler geçerken filizlerin büyümesini izlemek, sabır işidir. Hani bazen insan sabırsızlanır ya, "Ne zaman büyüyecek bu?" diye. İşte tam o anlarda, doğanın kendi ritmini hatırlamak lazım. Doğa acele etmez. O her şeyi kendi zamanında yapar. Bu süreçte sabırla beklemek, aslında en büyük öğretmen.
Peki ya sulama? İşte en kritik noktalardan biri bu. Her gün az az su vermek mi, yoksa haftada bir derinlemesine sulamak mı? Bu sorularla boğuşurken, toprağın dilini öğrenmek şart. O, ne zaman susadığını belli eder, yeter ki dikkatle dinle.
Sonunda tomurcuklar belirir. İlk çiçekleri gördüğünüzde içinizde bir sevinç dalgası yükselir. Bu, çabalarınızın karşılığını almaya başladığınızın işareti. Her çiçek, birer küçük mucize. Ve her biri, gelecekteki domateslerin habercisi.
Hasat zamanı geldiğinde, insanın içini tarifsiz bir mutluluk kaplar. O domatesleri dalından kopardığınız an, tüm emeklerinizin meyvesini almış olursunuz. İlk ısırığı aldığınızda ise doğanın sunduğu bu lezzetin tadını çıkarırsınız. İşte, doğanın mucizesi bu!