Saksıda Çilek Yetiştirme Sırları: Balkondan Tatlı Atıştırmalıklar

[Bahçıvan Haldun]

Ahmet amcanın hikayesi gibi başlıyor her şey. Emekli olup köye yerleşme hayali kurarken, şehirdeki balkonunda çilek yetiştirmeye karar verdi. Hani şu çocukken bahçeden topladığımız, mis gibi kokan, taze mi taze çilekler var ya... İşte Ahmet amca, onları kendi elleriyle yetiştirmek istedi. İlk başta "Saksıda çilek mi yetişirmiş?" dediler ama o vazgeçmedi. Bir hayalin peşine düşmüştü bir kere.

Bu işin sırrı, toprağın kalbinde saklı. Çilekler, nazlıdır; suyu çok sevdikleri kadar, fazla suyu da hiç sevmezler. Ahmet amca, bu dengeyi bulmanın önemini çok geçmeden anladı. Saksının altına birkaç taş koyarak drenajı sağladı. "Öyle her toprak olmaz," diyordu. Gerçekten de, çilekler için hafif asidik ve besin açısından zengin bir toprak karışımı gerekiyordu. Marketten alınan hazır torf bile yetmez. İşin püf noktası, toprağa biraz da kum katmakta...

Bakımı da ayrı bir mesele. "Bunlar insan gibi," der Ahmet amca, "İlgilenmezsen küsüp kalırlar." Haftada bir defa gübrelemek, onları şımartmak gibidir. Hele ki sabahın erken saatlerinde sulamak... Çileklerin yaprakları güneşle parladığında, Ahmet amca bir zafer kazanmış gibi hissederdi. Çünkü o an, çilekler sadece Ahmet amca için değil, balkondan geçen herkes için birer tatlı atıştırmalık haline gelirdi.

Rüzgarın bile ayrı bir önemi var. Ahmet amca, rüzgarın çileklerin polenlerini taşıdığına inanırdı. Balkonun kenarına yerleştirdiği saksılar, rüzgarla dans ederdi. "Rüzgar olmazsa olmaz," derdi. Belki de o yüzden, çilekler her zaman tatlı ve aromalı olurdu. Rüzgarla gelen o hafif esinti, çilekleri başka bir boyuta taşırdı. O yüzden, balkonun en rüzgarlı köşesi, çileklerin evidir.

Hasat zamanı geldiğinde işin büyüsü başlar. O kırmızı, parlak meyveleri toplamanın verdiği keyif tarif edilemez. Ahmet amca her çileği kopardığında, sanki bir dostunu yanına almış gibi hissederdi. "Bu işin sonu yok," derdi gülümseyerek. Her hasat, yeni bir başlangıç demekti. Her çilek, hayatın küçük ama tatlı bir parçasıydı. Belki de bu yüzden, çilek yetiştirmek bir sanat gibiydi...