Nalan İst
Fide
Puanları
1
Çözümler
0
Sabahın erken saatlerinde, güneş henüz uykusunu açmamışken, bahçenin derin sessizliğine adım attım. Toprağın kokusu, insanın içini ısıtan bir kahve gibi; her yudumunda biraz daha uyanıyorsun. Bugün hangi sebzeler beni bekliyor acaba, diye düşünmeden edemedim. Toprağın verdiği cevherleri toplamak, her zaman heyecan verici.
Elimde hasat sepeti, domateslerin yanına yaklaştım. Kızarmış, olgunlaşmış domatesler, güneşin altında parlayan kırmızı mücevherler gibiydi. Bir tanesini koparıp, hemen tadına bakmak... İşte o an, doğanın sunduğu en basit ama en muhteşem lezzet. Tadına bakarken aklıma bir soru takıldı: "Domatesin bu kadar lezzetli olmasını sağlayan neydi?" Toprağın cömertliği mi, güneşin sıcaklığı mı, yoksa biraz da bizim sevgimiz mi?
Patlıcanlar, sırlarını saklamış birer mor inci gibi, yaprakların arasında saklambaç oynuyorlardı. Bir tanesini usulca alıp sepete koyarken, aklıma bir tarif geldi: közlenmiş patlıcan salatası. Şu an için tarif defterine değil, sadece zihnime not aldım. Kendi yetiştirdiğin sebzelerle yapılan yemeklerin tadı bir başka oluyor, değil mi? Sanırım, emekle yoğrulmuş her şeyin tadı farklı.
Biberlerin yanına vardığımda, onların da bir hikayesi vardı. Acı mı tatlı mı, diye düşünürken, biberlerin yüzeyindeki güneş lekeleri dikkatimi çekti. Her biri birer sanat eseri gibiydi. Onları tek tek sepetime yerleştirirken düşündüm, acaba bu biberlerden nasıl bir lezzet çıkartabilirim? Sadece acı mı, yoksa tatlı bir sürpriz mi?
Son olarak, salatalıkların serin gölgesine yöneldim. Her biri birer yeşil değnek gibi, toprağın içinden gökyüzüne uzanıyordu. Taze bir salatalığın çıtırtısı, insanın ruhunu okşuyor. Bahçede çalışmanın en güzel yanlarından biri de bu; doğanın sesini dinlemek.
Eve doğru yürürken, sepetim dolmuştu. Bahçeden sofraya uzanan bu yolculuk, her gün yeni bir hikaye yazıyor. Peki, sizin bahçeniz hangi hikayeleri anlatıyor?