Ağaç Budarken Yapılan En Büyük Hatalar

[Ayşe Bursalı]

Ağaç budamak... Kiminin kafasında basit bir iş gibi canlanır, kimine de büyük bir sanat. Ama işin içine girince, öyle her dalı kafana göre kesmekle hallolmaz bu işler. Mesela, dalların en uçlarından budamak... Ah, ne büyük bir hata! Düşünsene, ağaç bir yandan büyümeye çalışırken sen onu en uçlarından kısıtlıyorsun. Ağaç, dengesiz bir şekilde büyümeye başlar sonra, sağa sola eğilir, garip şekillere girer. Bu da yetmezmiş gibi, ağaç bir türlü istediğin şekli almaz, sürekli bir yamukluk, bir eğrilik...

Sonra, budama zamanı meselesi var. Her şeyin bir vakti saati var ya hani, ağaçlar için de aynı şey geçerli. Yanlış zamanda budarsan, ağaçta bir türlü istediğin canlılığı göremezsin. İlkbaharın ortasında, ağaçların uyanış zamanında yapılan budama... İşte o zaman ağaçların en hassas olduğu zaman. Tam da o anlarda budadın mı, ağaç öyle bir sarsılır ki kendine gelmesi zaman alır. O yüzden, budama zamanı geldi mi, önce bir düşün, taşın...

Budama aletleri konusunu da unutmamak lazım. Bazen insanlar eski, körelmiş makaslarla işe koyuluyor. Sonuç? Dalı kesmek yerine eziyorlar, sıkıştırıyorlar. Sonra o dallar iyileşmeye çalışırken bir bakıyorsun ki hastalanmış. Bir ağacın sağlığı, onun canına kıymet vermekten geçer. İyi bir budama makası, keskin bir testere, işte bunlar ağacın en iyi dostları...

Ağaç budarken yapılan bir başka hata da, fazla budama. Ağaçları bir seferde gereğinden fazla budamak, onların enerjisini tüketir. Ağaç, kendini savunamaz hale gelir. Bir bakmışsın ki ağaç kurumuş, solmuş, bir gölge bile vermiyor artık. İnsanın içi acır vallahi, senin de acır, biliyorum. O yüzden, her bir dalı keserken bir kez daha düşün...

Gelelim budama sonrası bakımına. Evet, budama işi bitince işin bitti sanıyorsan yanılıyorsun dostum. Ağaçların da sevgiye, ilgiye ihtiyacı var. Budadıktan sonra, ağaçların kesilen yerlerine bir tür koruyucu sürmek önemli. Bu koruyucu madde, ağacın açık yaralarına kalkan olur, onu dış etkilerden korur. İşin püf noktası da burada zaten; bir ağacı budamak, onu kendi haline bırakmak değildir...