Mine
Fide
Puanları
1
Çözümler
0
Bir varmış bir yokmuş... Bir zamanlar bir bahçede, dalları gökyüzüne uzanmış, meyveleri dallarında tatlı bir şeftali ağacı yaşarmış. Bahçe sahibi Mehmet Amca, her yıl bu ağacın etrafında dolanır, meyvesinden tattıkça daha da mutlu olurmuş. Ama Mehmet Amca bilirmiş ki, bu ağacın sağlıklı kalabilmesi için onu güzelce budamak gerekirmiş. Ah, budama işi tam bir sanattı! İşte, Mehmet Amca'nın şeftali ağacını budarken izlediği yollar...
İlkbaharın o serin sabahları, Mehmet Amca'nın en sevdiği zamanlardı. Şeftali ağacını budamak için en uygun zamanın, ağacın henüz uyanmaya başladığı bu dönem olduğunu düşünürdü. "Budama," derdi kendi kendine, "ağaca nefes aldırmak gibidir." Dalların arasında gezinir, hangi dalın kesileceğine karar vermek için iyice düşünürdü. Bazen karar vermek zor olurdu, çünkü her dal kendi hikayesini anlatırdı...
Şimdi, budarken neleri göz önünde bulundurmalı? Mehmet Amca, ölü dalları hemen tanırdı. "Bunlar," derdi, "ağacın yükünü artırır, kesmek lazım." Ama dikkat etmek gerekirdi. Bazen sağlam gibi görünen dallar da aslında ağacın sağlığını tehdit ederdi. Eğri büğrü büyüyenler, birbirine sürtünenler... Bunlar da kesilmeliydi. Mehmet Amca, "Ağaç da insan gibi," derdi, "fazlalıkları atmak lazım ki rahat nefes alsın."
Bir başka sabah, elinde makası, ağacın etrafında dolanırdı. Yüksek dallara uzanmak bazen zor olurdu ama Mehmet Amca pes etmezdi. "Yüksek dallar," diye söylenirdi, "güneşi gölgelememeli." Güneş ışığı, meyvelerin en tatlı haliyle olgunlaşmasını sağlardı. O yüzden, güneşin ağacın her yerine ulaşmasını engelleyen dallar da budanmalıydı.
Peki, her dalı kesmek doğru mu? Hayır, tabii ki değil! Mehmet Amca, her budamanın ardından ağaca bir nefes alma fırsatı verdiğini bilirdi ama aynı zamanda ondan bir parça aldığını da... "Dal kesmek," derdi, "bir karar meselesi." İyice düşünmeden asla makası vurmazdı. Her bir dalın kesilmesinin ardından ağacın nasıl şekilleneceğini hayal ederdi.
Sonunda, budama işi bittiğinde, Mehmet Amca derin bir nefes alır ve ağacın karşısına geçip onu şöyle bir süzerdi. "Tamamdır," derdi, "şimdi daha güçlü, daha sağlıklı." O an, ağacın da ona teşekkür ettiğini hissederdi. İşte böyleydi Mehmet Amca'nın şeftali ağacıyla olan dostluğu...
İlkbaharın o serin sabahları, Mehmet Amca'nın en sevdiği zamanlardı. Şeftali ağacını budamak için en uygun zamanın, ağacın henüz uyanmaya başladığı bu dönem olduğunu düşünürdü. "Budama," derdi kendi kendine, "ağaca nefes aldırmak gibidir." Dalların arasında gezinir, hangi dalın kesileceğine karar vermek için iyice düşünürdü. Bazen karar vermek zor olurdu, çünkü her dal kendi hikayesini anlatırdı...
Şimdi, budarken neleri göz önünde bulundurmalı? Mehmet Amca, ölü dalları hemen tanırdı. "Bunlar," derdi, "ağacın yükünü artırır, kesmek lazım." Ama dikkat etmek gerekirdi. Bazen sağlam gibi görünen dallar da aslında ağacın sağlığını tehdit ederdi. Eğri büğrü büyüyenler, birbirine sürtünenler... Bunlar da kesilmeliydi. Mehmet Amca, "Ağaç da insan gibi," derdi, "fazlalıkları atmak lazım ki rahat nefes alsın."
Bir başka sabah, elinde makası, ağacın etrafında dolanırdı. Yüksek dallara uzanmak bazen zor olurdu ama Mehmet Amca pes etmezdi. "Yüksek dallar," diye söylenirdi, "güneşi gölgelememeli." Güneş ışığı, meyvelerin en tatlı haliyle olgunlaşmasını sağlardı. O yüzden, güneşin ağacın her yerine ulaşmasını engelleyen dallar da budanmalıydı.
Peki, her dalı kesmek doğru mu? Hayır, tabii ki değil! Mehmet Amca, her budamanın ardından ağaca bir nefes alma fırsatı verdiğini bilirdi ama aynı zamanda ondan bir parça aldığını da... "Dal kesmek," derdi, "bir karar meselesi." İyice düşünmeden asla makası vurmazdı. Her bir dalın kesilmesinin ardından ağacın nasıl şekilleneceğini hayal ederdi.
Sonunda, budama işi bittiğinde, Mehmet Amca derin bir nefes alır ve ağacın karşısına geçip onu şöyle bir süzerdi. "Tamamdır," derdi, "şimdi daha güçlü, daha sağlıklı." O an, ağacın da ona teşekkür ettiğini hissederdi. İşte böyleydi Mehmet Amca'nın şeftali ağacıyla olan dostluğu...