Kudret
Fide
Puanları
1
Çözümler
0
Sabahın erken saatleri... Bahçeye çıkmışsın, elinde bir avuç tohum. Hava mis gibi, kuşlar cıvıldıyor. Toprak seni çağırıyor adeta. Ama dur bakalım, her tohumu aynı derinliğe mi ekeceksin? Ah, işte burası önemli! Kimileri der ki, "Tohumun boyunun iki katı kadar derine gömülmeli." Ama bu işin bir kuralı yok, daha çok bir sanatı var.
Domates tohumu mesela, nazlıdır biraz. Çok derine gitmez, yüzeye yakın ister. Bir iki santim yeter de artar bile. Fasulye için durum farklı. Onlar daha cesur, derine giderler. Üç santim, dört santim... İyice gömülmek isterler ki kökleri sağlam olsun. Ama bu kadar derinlik, marul için hayal bile edilemez. Onlar daha yüzeysel, daha hafif bir dokunuş ister.
Bazen düşünüyorum, bu tohumlar da tıpkı insanlar gibi. Kimisi derinlere kök salar, kimisi yüzeyde kalır. Her birinin kendi hikayesi, kendi ihtiyaçları var. Ekerken bunu düşünmeli insan. Bir de tabi toprakla konuşmalı. Evet, konuşmalı. O, sana her şeyi anlatır, yeter ki dinlemesini bil.
Gözünü kapat, hisset toprağı. Nemli mi kuru mu? Soğuk mu sıcak mı? İşte, bu hislerle belirleyeceksin tohumunun derinliğini. Ne kadar derin, ne kadar yüzeysel... Bazen doğru derinlik, bir dokunuş kadar basit aslında. Ama o dokunuşu bulmak... İşte, işin sırrı burada saklı.
Kimi zaman da bir bilene danışmak iyi gelir. Komşunun bahçesinde harikalar yaratan teyze ya da bahçecilik kitaplarından öğrendiğin bilgiler... Ne dersin, onlar da işin içine katılmalı değil mi? Onların tecrübeleri, senin yol göstericin olabilir.
Bir de tabi, hatalar... Onlar da öğretir insana. Yanlış derinlik, belki de en iyi öğretmendir. Tohumlar çıkmaz, ama sana nasıl çıkacağını öğretir. Bir dahaki sefere daha dikkatli, daha bilgili bir şekilde toprağa dönersin. Ve işte o zaman, bahçen seninle birlikte büyür.