Kurutulmuş Patlıcan Ve Biber Sırları: Küflenmeden Kurutma Yöntemleri

[Ezgi Sevecen]

Bir yaz günü, Anadolu'nun bir köyünde, yaşlı bir teyze patlıcanları ve biberleri özenle ipe dizmeye başlamıştı. "Kurutmanın incelikleri var," diye mırıldandı kendi kendine. Gerçekten de öyle. Kurutmanın bir sanatı var; doğru yapıldığında kış aylarında mutfağınıza yazdan kalma lezzetler taşıyor. Ama yok eğer yanlış yaparsanız, o güzelim sebzeler küflenip heba olur.

Şimdi, herkesin merak ettiği şu: Patlıcan ve biberleri küflenmeden nasıl kurutacağız? İşin sırrı, doğru ortamda kurutmaktan geçiyor. Nemli bir ortamda kurutmaya çalışırsanız, sonuç hüsran olabilir. "Güzel havada kurutun," derdi büyüklerimiz; ama bu havanın ne kadar kuru olması gerektiğini bilmek de önemli. Hani derler ya, "göz kararı" diye, işte tam da öyle bir şey.

Patlıcan ve biberlerinizi kuruturken, onları güneşin tam altına bırakmak yerine, hafif gölgeli bir yere asın. Teyzem derdi ki, "Gölge de lazım, zira patlıcan nazik bir sebzedir." Kurutma sürecinde arada bir kontrol edin. Zaten bakarken de içiniz ısınır; o güzel renkler, mis gibi kokular... Bir de ipucu verelim: Sabah erken saatlerde asılan sebzeler, akşamın serinliğine kadar yeterince kurumuş olur.

Bir de işin şu kısmı var: Patlıcan ve biberlerinizi kuruturken, aralarındaki mesafeyi iyi ayarlayın. Üst üste binmelerine izin vermeyin. Aralarında hava dolaşımı olmalı ki, nemlenip küflenmesinler. "Mesafe önemli," derler ya, işte burada da geçerli. Bunu yaparken biraz sabır gerekir. Ama inanın, sonucunda elde edeceğiniz lezzet, tüm çabanıza değecek.

Sonra bir gün, teyzem yine yanına çağırdı beni. "Gel bak," dedi, "biberler nasıl kurumuş." Gözlerimle gördüm ki, biberlerin rengi canlılığını korumuş, patlıcanlar da sertleşmiş ama çatlamamıştı. "İşte," dedi, "kurutmanın sırrı bu." O an anladım ki, her şeyin sırrı sevgiyle ve dikkatle yapmaktan geçiyor. Ve bu sır, nesilden nesile aktarılmaya devam ediyor...