Fide Dikiminden Önce "Pişirme" (Alıştırma) Yapmayanlar Pişman Mı?

[Peyzaj Mimarı]

Fide dikimi yapacağız, ama dur bakalım, önce bir durup düşünelim. Hemen dikmek mi? Ya da önce bir "pişirme" yapalım mı? Bu pişirme dediğimiz şey, fidelerimizi alıştırmak aslında. Hani biz de yeni bir ortama girmeden önce biraz ortamı koklarız ya... İşte fideler de öyle. Dış dünyanın haşin rüzgarına, güneşin kavurucu sıcaklığına alışmaları lazım. Yoksa, hop diye toprağa ektiğimizde, "Abi bu ne ya, ben buraya alışamadım!" deyip boyunlarını bükebilirler.

Düşünsene, küçücük bir fideyi ele alıyorsun. Şehir hayatından kırsala taşınan birisi gibi. Önce bir adaptasyon süreci gerek, yoksa işler sarpa sarabilir. Fidelerinizi bir süre dışarı çıkartıp güneşle, rüzgarla tanıştırmak lazım. Önce bir saat, sonra iki... Derken, tam gün dışarıda kalacak hale geliyorlar. Evet, biraz zahmetli ama bu da bir nevi sigorta poliçesi gibi. "Vallahi billahi, ben bu işi biliyorum!" diyebilmek için bu aşamayı atlamamak lazım.

Şimdi dediğinizi duyar gibiyim: "Bu pişirme işi neden bu kadar önemli?" Düşünsenize, siz de yeni bir ortama alışmadan birdenbire dalarsanız, afallarsınız değil mi? Fideler de aynı şekilde. Hemen toprağa soktuk mu, şaşırır, bocalar. Hele bir de rüzgar alırsa, vay haline! "Ben bu işte yokum!" deyip pes ederler. O yüzden, önce bir alıştırma turu yapalım ki, sonrasında üzülmeyelim.

Peki ya, bu işin püf noktaları neler? Sabırlı olacağız, acele yok! İlk günler sadece bir saat dışarıda kalacaklar, sonra yavaş yavaş süreyi artıracağız. Geceyi dışarıda geçirmeye başladıklarında, "Tamamdır, bu iş oldu!" diyebiliriz. Ama unutmayın, gece serinliğine de alışmaları lazım. Geçiş süreci tamamlandığında, işte o zaman toprağa dikme vakti! Şimdi soruyorum size: Alıştırma yapmadan dikim yapanlar pişman mı? Sizce...