sevda türkmen
Fide
Puanları
1
Çözümler
0
- #1
Konu Sahibi
: sevda türkmen
Yağmur damlalarının tenekeye tıngır mıngır düşmesi, bir tür meditasyon. Evin balkonunda otururken o ses... Tüm bu düşünceler arasında bir gün, "Neden bu suyu değerlendirmiyorum ki?" dedim kendi kendime. İstanbul'un göbeğinde, beton yığınlarının arasında doğaya dokunmak, yağmurun hediyesini kabul etmek.
Balkonun bir köşesine birkaç bidon yerleştirdim. İlk başta tereddüt etmedim desem yalan olur. Yağmur suyu, şehirde nasılsa kirli, değil mi? Ama öyle olmadı. Beklentilerimden çok daha temiz, taze bir su. Tüm o kalıplar, önyargılar bir bir çözüldü suyun berraklığıyla. Çiçekler, sebzeler bir başka canlandı.
Bir gün, şiddetli bir yağmurda, balkonun köşesinde birikmiş suyu gördüm. Sıradan bir su birikintisi değil, doğanın armağanıydı. Bu su, toprağa hayat veren, bitkilere can katan bir iksir gibiydi. Elimdeki kaplarla o suyu toplarken, sanki bir hazine bulmuş gibiydim.
En küçük detay bile önemliydi. Mesela, suyun biriktiği alanın eğimi, bidonların yerleşimi... Doğru yerleştirildiğinde suyu toplamak daha kolay. Tavsiye isterseniz, bidonların ağzını geniş tutun. Yağmur suyu, en umulmadık anlarda birikir, insanı şaşırtır.
Bir keresinde, arkadaşım ziyarete geldiğinde şaşırmıştı. "Ne yapıyorsun abi, delirdin mi?" dedi. Gülüştük. Ama sonra o da merak etti, denemeye başladı. Herkesin içindeki o küçük çiftçi ruhu uyanıyor böylece.
Bu süreçte öğrendim ki, doğa kendi ritmiyle dans ediyor. Biz de bu ritme uyum sağladığımızda, her şey daha anlamlı hale geliyor. Yağmur suyu hasadı, sadece su toplamak değil, doğayla kurduğun bir bağ aslında.