hakan 07
Fide
Puanları
1
Çözümler
0
Pazar sabahları, kahvenin kokusuyla karışan taze çimlerin o eşsiz kokusu... İşte o sabah, Ahmet amca her zamanki gibi bahçesinin yolunu tuttu. Ellerinde eski ama güvenilir bahçe makasları, Ahmet amcanın en yakın dostları gibiydi. Bahçe aletlerinin bakımı da, Ahmet amca için bir gelenek gibiydi. Her pazar, o eski tahta masanın üzerinde dizili aletlerin bakımı yapılırdı.
Ahmet amca, "Bu makaslar, iyi bir yağlama ister," derken, hafif bir gülümsemeyle ekledi, "Paslanmış bir makas, asla güzel bir kesim yapamaz." Yağlama işlemi, Ahmet amca için bir ritüeldi adeta. Herhangi bir makine yağı değil, özel seçilmiş bir yağ kullanırdı. Neden mi? Çünkü o, bahçesinin en sağlıklı bitkilerle dolup taşmasını isterdi. Bir gün, yan komşusu Mehmet bey, "Abi ya, bu kadar özen gerekli mi?" diye sordu. Ahmet amca ise, "Gerekli elbet, bitkiler de bizim gibi nefes alır," diyerek yanıtladı.
Tabii ki, sadece yağlamak yetmez. Bıçakların keskinliği de önemliydi. Bazen Ahmet amca, "Keskin bir bıçak, bahçedeki her işi kolaylaştırır," derdi. Bıçak bileme taşını eline alıp, bıçakların üzerindeki her bir çiziği dikkatle incelerdi. Düşünürdü, "Acaba yeterince keskin mi?" Bu inceleme, onun için bir tür meditasyondu.
Peki ya saplar? Ahmet amca bir gün bahçede çalışırken, sapı çatlayan bir tırmıkla karşılaşmıştı. "Tırmık sapı sağlam olmazsa, işimizi yarıda bırakır," diye düşünmüştü. O yüzden, her bakımda sapları kontrol eder, gevşeyen vidaları sıkardı. Sapların sağlamlığı, işin sırrıydı belki de.
Her şey bir yana, Ahmet amca için en önemli şey, aletlerin temizliği idi. Temiz bir alet, uzun ömürlü olurdu. Aletlerin üzerindeki toprak ve bitki kalıntılarını dikkatle temizlerken, "Temiz bir alet, bahçede bereket demektir," derdi. O an, başka hiçbir şeyin önemi yoktu. Her şey, doğayla uyum içinde olmanın huzuruna ulaşmak içindi.
Sonuçta, Ahmet amca için bahçe aletleri sadece birer araç değil, bir yaşam tarzının parçasıydı. Her alet, ona doğayla olan bağını hatırlatırdı. İşte bu yüzden, aletlerine iyi bakmak onun için sadece bir görev değil, bir sevgi gösterisiydi.