has osman
Fide
Puanları
1
Çözümler
0
Ah, atalık tohumlar... Her bahar mevsimi geldiğinde, eski zamanlarda köylerde elden ele dolaşan o sihirli küçük paketler akla gelir. Bir düşünün, dedelerimizin ninesinin bahçesinde yetişen domatesin tadını unutan var mı? İşte bu yüzden, tohumların kaydı, meyve şekli ve renginin belgelenmesi, sandığınızdan çok daha önemli bir mesele. Şu an oturup bu satırları okurken, belki de birileri bu tohumların peşine düşmüş, bir laboratuvarın köşesinde meyve şekillerini ölçüyordur. Kimbilir...
Tohumların morfolojik kaydı... Zaten kulağa bir bilim kurgu filmi gibi geliyor, değil mi? Ama aslında gayet ciddi bir iş. Meyve şekli, rengi, hatta bazen kokusu bile kaydediliyor. Bir domatesin kırmızısının kaç ton olduğunu düşündünüz mü hiç? İşte bu kayıtlar, bu tonları belgelemekte. Tabi ki, bu işlemi yapan bilim insanlarının da arada bir kafayı sıyırması gayet normal. Düşünsenize, günlerce elma rengi tartışmak!
Her ne kadar kulağa tuhaf gelse de, bu işin bir de mizahi tarafı var. “Abi ya, domatesin şekli zaten yuvarlaktır” diyenlere inat, farklı şekillerini belgelemekle uğraşan bilim insanları var. Hayır, yanlış duymadınız; her domates yuvarlak değildir! Bazıları armut gibi, bazıları ise kalp şeklinde olabilir. Bir de üstüne rengi ekleyin; kırmızı mı, pembe mi, yoksa sarı mı? İşte bu yüzden, bu kayıtlar bir nevi sanat eseri gibi. Aslında, bu kayıtları yapanların da elinde fırça var, sadece tuvale değil, kağıda çiziyorlar.
Peki neden bu kadar ciddiye alınıyor bu konu? Belki de bir gün kendi bahçemizde, atalarımızın yaptığı gibi, bu tohumları ekmeyi deneriz. O zaman, hangi tohum hangi meyveyi veriyor bilmek istemez miyiz? Tabi ki isteriz. Hem de nasıl! Ama işin aslı, bu kayıtlar sadece bizim için değil, gelecek nesiller için de bir rehber niteliğinde. Düşünsenize, torununuza “Bak evladım, bu domatesin atası bizden!” dediğinizi...