Ata Tohumu Nasıl Saklanır?

[Engin Parlaklar]

Bir köy düşünün, dağların arasında kaybolmuş bir cennet. O köyün en yaşlısı, ak sakallı dedesi, torunlarına bir kutu bırakır. İçinde ne mi var dersiniz? Ata tohumları. Eski zamanlardan kalma, elden ele geçmiş, en nadide parçalar. İşte o kutu, gelecek nesillere bir miras, bir hayat kaynağı... O tohumları saklamak öyle basit bir iş değil: dikkat ister, sabır ister. Peki, nasıl saklanır bu ata tohumları?

Gözlerinizi kapatın ve bir an için düşünün; bir zamanlar annenizin, belki de anneannenizin bahçesinde yetiştirdiği domatesleri... O domateslerden bir tanesi, olgunlaşmış, kendini güneşe teslim etmiş. İşte o domatesin içindeki çekirdekler, geleceğin tohumları olabilir. Ama onları öylece alıp bir kenara koymak yetmez. Önce iyice kurutmak lazım. Güneşin altında, belki de bir bezin üstünde. Çünkü nem, o tohumların en büyük düşmanı. Her şeyin bir zamanı var, değil mi?

Küçük bir dolap, belki de eski bir sandık... İşte burası, tohumların yeni evi olabilir. Ama dikkat etmek lazım, serin ve karanlık bir köşe bulmak gerek. Çünkü ışık ve sıcaklık, o tohumlara zarar verebilir. Bazen düşünüyorum da, bu tohumlar da insanlar gibi; rahat edecekleri bir ortam isterler. Onlara iyi bakarsanız, onlar da size iyi bakar. Bu bir tür karşılıklı anlaşma sanki.

Bir gün, belki de bir bahar sabahında, o sakladığınız tohumları elinize alıp toprağa bırakacaksınız. O an, işte o an, bir mucizeye tanıklık edeceksiniz. Toprak, su ve güneş birleştiğinde... Yeni bir hayat başlar. O yüzden saklamak yetmez, zamanı geldiğinde ekmek de lazım. Böylelikle, ata tohumları bir miras olmaktan çıkar, yaşayan bir efsaneye dönüşür.